Over vier dagen word ik weer wakker in mijn eigen bed en zit ik weer aan de keukentafel met mijn ouders. We hebben dan hier in Uganda van iedereen en alles afscheid genomen. Ik vind dat raar om te bedenken, want ik besef nog niet dat we alweer zo snel naar huis gaan.
We hebben donderdag al afscheid moeten nemen van de kinderen, ze zijn naar huis gegaan omdat het vakantie is in Uganda. De dag was niet gemakkelijk en er zijn heel wat tranen gevallen bij ons, maar ook bij de kinderen. Zelf vond ik het lastig om te zien hoe verschillend iedereen met zijn of haar verzorger/oom/tante mee ging. De een was gelukkig heel blij om ze te zien en de ander liep met een gebogen hoofd en sip gezicht naar ze toe.
Van één meisje in het bijzonder vond ik het echt moeilijk dat ze weg ging, namelijk Brenda Namutebi. Al sinds een lange tijd heb ik met haar een bijzondere ‘klik’ en toen ze bij de visitationday bij mij op schoot kwam zitten en bij me in slaap viel, werd de klik alleen maar sterker.
Ik was niet van plan om iemand te gaan sponsoren, want ik was bang dat ik het geld er niet voor had. Toch bracht ze mij ontzettend aan het twijfelen en ik had ervoor gebeden dat als ik haar moest gaan sponsoren, mijn ouders erover moesten gaan beginnen. De volgende dag was ik aan het skypen met mijn vader en hij vroeg me of ik nog een kindje ging sponsoren. Ik begon helemaal te trillen en toen hij vertelde dat hij en mama mij erbij gingen helpen, kreeg ik toch de tranen in de ogen. Ook wist hij met behulp van de foto’s in één keer te vertellen wie ik graag wilde sponsoren.

De afgelopen weken hebben we veel gedaan, want je wilt de laatste weken hier goed benutten!
We hebben een baby huis bezocht en dat was best heftig om te zien. In het baby huis zitten jonge kinderen die ze op straat hebben gevonden. Toen we binnen kwamen, liepen sommige kinderen meteen naar je toe omdat ze opgepakt en geknuffeld wilden worden. Je zag gewoon dat ze liefde nodig hadden..

Ook zijn we naar een traditionele dansvoorstelling geweest en wat kunnen die mensen dansen!!!
Het was een goede, mooie en grappige show en zelf hebben we ook nog even op de dansvloer onze heupen los gegooid.

De playroom is aardig veranderd. Van de binnenkant hebben we een paar muren weggehaald, schoongemaakt, de overige muren geschuurd en geverfd. Ook hebben we afgelopen dinsdag de handen van de kinderen van P1, P2 en P3 op de muur gezet met blauwe, groene en rode verf. De playroom is nu een stuk ruimer en vrolijker.

Elle en ik hebben ook een bevallig mogen zien hier in de kliniek. We wilden graag eens zien hoe dat hier gaat, dus gingen we even heen om te vragen of we ook bij een bevalling mochten kijken. Toen we het kamertje binnenkwamen lag er net een vrouw in de stoel die elk moment kon bevallen, hadden wij even geluk! Het kindje werd geboren, lag even op de buik van de moeder en werd daarna in doeken gelegd op een tafel. De moeder stond op en liep naar een andere kamer zonder dat ze even bij haar kindje ging kijken. Terwijl de verloskundige alles aan het schoonmaken was, vroegen we of wij de baby even mochten vasthouden. Elle en ik waren gewoon de eerste twee mensen die het kindje in de armen nam!

Maandag gaan we vliegen en dinsdag zijn we weer in Nederland. Vandaag en morgen gaan we de laatste dingen doen en onze tassen inpakken.
Nu de kinderen weg zijn heb ik toch ook wel weer zin om naar huis te gaan.

Tot snel!

Zo, waar moet ik beginnen? De afgelopen maand hebben we zo veel gedaan.

We krijgen steeds meer te zien van Uganda en leren de cultuur steeds beter kennen.
Het is hier bijvoorbeeld gebruikelijk om je kip (voor het eten) levend te kopen en daarna zelf te slachten. Dit wilden we toch eens zien met eigen ogen en daarom hebben we een kip aan Sandra gegeven (Het is ook gebruikelijk om een kip of een geit als cadeau te geven).
Op een ochtend zijn we naar de markt gegaan en hebben een mooie kip uitgezocht, de kip werd in een zakje gedaan en daarna gingen we weer terug naar het weesdorp. En ik kan je zeggen, het is best raar om met een levende kip in een plastic zakje in een taxi te zitten wat die avond je avondeten gaat worden. S’ middags hebben we de kip klaargemaakt, wat niet altijd even smakelijk was, maar ‘s avonds hebben we ervan genoten.

We zijn hier ook uit logeren geweest bij een gezin. Elle heeft 7 jaar geleden Annet ontmoet toen Annet met een koor vanuit Uganda naar Nederland was gekomen. Elle is gaan schrijven met het zusje van Annet, Angel, en ze hebben elkaar een paar weken geleden voor het eerst ontmoet! Het was bijzonder om in dit Afrikaans gezin een nachtje te slapen en om deze mensen, waar Elle al zo vaak van gedroomd heeft om ze te zien,  te ontmoeten.

Vorige week zijn we samen met de Fam. Weijs en Hans & Ginette (vrienden van ze) op safari geweest. Elle en ik verbleven in een mooi rond huisje met een uitzicht waar je niet eens van durft te dromen!
We hebben een boottocht gemaakt waarbij we hebben olifanten, krokodillen, nijlpaarden, buffels, antilopers en allemaal vogels gezien. De dag erna zijn we met een gids en twee auto’s door het safaripark gereden en hebben we Olifanten, leeuwen, nijlpaarden, buffels, antilopers, zwijnen en apen gezien. Het was echt gaaf om al deze dieren gewoon in het wild, op een paar meter afstand, van je te zien.

We hebben de afgelopen weken samen met alle 7 primary klassen gewerkt aan Pasen. Elke klas heeft een stukje van het Paasverhaal opgevoerd doormiddel van drama tijdens de Paasdienst. Ze hebben het erg goed gedaan en we hebben veel leuke reacties na die tijd gehoord.

Op dit moment zijn we druk bezig met de playroom. Gisterochtend hebben we de tijdelijke playroom schoongemaakt en ingericht en gistermiddag zijn we begonnen met het verbouwen van de normale playroom. We halen er een paar muren uit zodat er meer ruimte is om te spelen, gelukkig hoeven we dit allemaal niet alleen te doen, want Hans helpt ons hierbij deze week.

Deze laatste drie weken hier in Uganda ga ik nog volop genieten van alle lieve kinderen hier! Want de tijd gaat nu toch wel heel snel.


Ik zal in deze dagen ook weer een paar foto’s uploaden.

2,5 week zitten we hier al, de dagen gaan snel.
In de afgelopen weken hebben we veel gezien en zijn we een druk met stage bezig geweest (ja, want daarvoor zijn we hier).
We zijn op dit moment bezig met de voorbereidingen voor de visitation day, open dag. Met alle 7 Primary klassen en 2 Secondary klassen gaan we, per klas, iets instuderen. Deze week zijn we begonnen, we hebben kennismakingsspelletjes gedaan en gekeken wat ze leuk vinden en wat ze kunnen. Alle klassen wilden in ieder geval wel dansen, drama en sporten (Hé, sluit dat even mooi aan bij ons idee). Het is erg leuk om nu echt met de kinderen samen te werken en ze te leren kennen. De kinderen worden steeds opener naar ons toe en vinden ons geloof ik ook best interessant. Zo gingen ze tijdens een les stiekem aan de haren van Elle zitten. Elle zei dat ze best even mochten voelen en na een paar tellen hadden we allemaal handen in onze haren.
Op het weesdorp staat ook een verwaarloost gebouw en nu hebben wij, en nog twee vrijwilligers, de taak gekregen om daar een speelruimte / activiteiten centrum van te maken. Het moet opgeknapt worden, we moeten het inrichting en een activiteitenmap maken.
Voor de Secondary school gaan we om de zaterdag een toernooi organiseren. We gaan een voetbaltoernooi, tafeltennistoernooi en 2 sportdagen organiseren en aankomende zaterdag is er een volleybaltoernooi.
Dus nog genoeg te doen de aankomende maanden!

De afgelopen weken was het erg warm, soms wel  40 graden!
Op mijn verjaardag dus ook lekker buiten kunnen zitten, dat was voor het eerst. ‘S avonds zijn we uit eten geweest met de fam. Weijs en onze buren Gerard en Baukje.
Leuk om alle felicitaties te lezen, bedankt!
Maar het is hier niet alleen maar mooi weer. We hebben meerdere regenbuien en koude dagen gehad. Als het hier koud is, betekend het: zon achter de wolken en 25 graden.

Afgelopen maandag waren we uitgenodigd door 2 Afrikaanse dames om daar pompoen te eten. Dat houd dus in: Op de grond zitten en lekker met je vingers eten! Heerlijk, deze Afrikaanse manier van eten bevalt me wel!
Maar als je kijkt in wat voor huisjes ze leven, dan besef je toch wel hoe verwend we eigenlijk zijn!

Lang keken we ernaar uit om naar Uganda te gaan en nu zijn we er gewoon! Het besef dat we echt in Uganda zijn, is er nog steeds niet echt.
De reis hier naar toe ging goed. De vliegreizen duurden eigenlijk te kort, omdat we nog niet alle leuke films bekeken hadden en zelfs het 8 uur wachten op Dubai ging snel en zonder verveling voorbij.

Zaterdagmiddag kwamen we aan en daar stonden Ferdinand (hij is samen met zijn vrouw Joyce de beheerders van het kinderdorp) en zoon Daan ons een warm welkom te heten (letterlijk en figuurlijk). Ze vertelden dat het regenseizoen net voorbij is en dat het nu heel erg warm wordt, de afgelopen dagen was het 35 graden!
Tijdens de rit van het vliegtuig naar het weesdorp kwamen we door Kampala en Daan heeft ons er veel over verteld. We keken echt onze ogen uit! Het is allemaal zo mooi, heel groen (komt omdat er de laatste tijd veel regen was gevallen) en er is zoveel te zien! Ik had echt het gevoel alsof ik in een 3D film zat zo onwerkelijk is het. Maar het was niet allemaal mooi en aardig, want poeeh het verkeer is echt niet normaal hier! Iedereen rijd hier door elkaar en toetert en niemand kijkt uit.

Als je in de auto zit voel je je net een beroemdheid, heerlijk haha (maar wel een hele witte, tussen al die bruine mensen). Veel kinderen zwaaien en lachen naar je en roepen Mzungu (blanke).

Het weesdorp zelf is ruim opgezet en het ziet er netjes uit. Er staan huisjes voor de kinderen, huisjes voor de werknemers, scholen, een ‘centraal’ gebouw waar de kinderen eten en kerkdiensten gehouden worden, er is een kliniek, een speeltuin, een soort kinderboerderij en landbouw.
Zelf slapen we in een gastenverblijf dat er goed uitziet! We hebben 1 woonkamer met keuken, een badkamer met douche, wc en wasmachine, 2 slaapkamers waarvan 1 een berging is geworden en een uitzicht om van te dromen zo mooi. We kunnen hier prima 3 maanden wonen samen met de spinnen en de hagedisjes. We kunnen zelf wassen en eten koken, maar deze eerste week mogen we bij Ferdinand en Joyce eten. De eerste dag hebben we heel Afrikaans, ahum, pannenkoeken gegeten (met verse ananas en banaantjes). Het is een erg lief gezin met drie kinderen, Daan (10), Anne-Fleur (12) en Anouck (13).

Zondag zijn we naar de kerk geweest in Kampala. WAUW, wat zijn de diensten hier leuk! Toen we binnen kwamen was er een vrolijk sfeertje en we gingen swingend zingen. We werden nog welkom geheten, omdat we er voor de eerste keer waren en dat was best bijzonder. Tijdens de preek stond ik minder te swingen, want ik was nog moe van de reis en moest me zo concentreren op het Afrikaans-engels dat mijn ogen dicht begonnen te vallen.

De kinderen zijn gisteren en vandaag weer gekomen van hun zomervakantie en het waren 2 chaotische dagen. We hebben Joyce en Ferdinant geholpen met verschillende dingen en ook vandaag boodschappen gedaan. En miljonair geworden! (Geld gewisseld; 1 euro is 3000 shilling ongeveer, dus dan heb je al gauw een miljoen shilling;))
Langzamerhand krijgen we steeds meer te weten over het leven hier en het bevalt me erg goed!  Ik kijk mijn ogen uit en geniet enorm! De berichtjes uit Nederland vind ik erg leuk om te lezen. Geniet nog van de sneeuw, dan geniet ik hier van het weer.

Liefs, Jolanda.